வெள்ளி, 12 ஜூலை, 2013

கொஞ்சநாள் வாழ்ந்தாலும் .....

தவறு செய்பவர் யாராக இருந்தாலும் சட்டப்படி தகுந்த தண்டனை அளிக்க இந்திய சட்டங்கள் போதுமான அளவு இருக்கின்ற போதும் அவற்றிலிருந்து தப்பிக்கும் வழிவகைகளும் ஏராளம் இருப்பதுதான் நமது நாட்டில் குற்றவாளிகள் பெருகுவதற்கு மிக முக்கிய காரணம். சட்டம் பற்றி படித்து பட்டம் வாங்கினாலும் குற்றத்திலிருந்து தப்பிகின்ற சட்டங்களைப்பற்றி படித்து அதில் சிறப்புடன் செயல்படுகின்ற வழக்குகள் ஏராளம். குற்றங்களுக்கு தண்டனை அளிப்பதற்கு முன்னர் நடத்தப்படுகின்ற விசாரணை முடிவதற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் கால அளவும் குற்றவாளிகளுக்கு பலவிதங்களில் தப்பிக்கவும் பயன்படுகிறது. குற்றம் நிரூபிக்கப்படுகின்ற வரையில் குற்றம் செய்யாதவர்களுக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் நிச்சயம் மரண அவஸ்த்தை.

தண்டனையுடன் கூடிய அபராதம் என்பது பொருளாதார நெருக்கடியில் வாழுகின்ற ஒருவருக்கு நிச்சயம் வேதனை. பொருளாதாரம் நிரம்பியவர்களுக்கு அதுவே மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதம், பணத்தை வைத்து எதையும் செய்ய இயலும் என்கின்ற நிலை இன்றைக்கு குற்ற செயல்களில் ஈடுபடுகின்ற பலருக்கு பெருந்துணையாக செயல்படுகிறது. வழிப்பறி, தங்க சங்கிலி பறிப்பு, ரூபாய் நோட்டுகள் அச்சிடுபவர்கள், கொள்ளை அடிப்பவர்கள் எந்த வயதுடையவர்கள் என்றாலும் தண்டனை என்பது இலகுவாக இல்லாமல் கடினமாகவும் தப்பிக்க இயலாததாகவும் இருக்கவேண்டும். குற்றவாளிகள் மாணவர் என்ற பட்சத்தில் தண்டனை தளர்த்தப்படுவது மேலும் குற்றவாளிகளை உருவாக்கும் செயல்.

சமீபகாலமாக இளைஞர்கள் அதிக குற்றங்களை செய்வதால் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை பெருகுவதை காணமுடிகிறது. தண்டனை என்பது குறைக்கப்படுவதுடன் தப்பிக்கும் முறைகள் எளிதாக்கப்படுவதும்தான் திருடு மற்றும் கொள்ளை அதிகரிப்பிற்கு காரணம். பிடிபடுகின்ற நபர்களை பொதுமக்கள் அறியும் வண்ணம் ஊடகங்களில் காண்பித்து அதன் பிறகு அதிகபட்ச தண்டனை கொடுத்தால் அதன் மூலம் ஏற்ப்படுகின்ற அவமானத்தை தாங்கி கொள்ள இயலாமல் புதிய குற்றவாளிகள் பெருகும் நிலை ஓரளவிற்கு குறையலாம். வாழவேண்டிய வயசு, காலமும் இன்னும் நிறைய இருக்கிறது என்பதை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு தண்டனையிலிருந்து விலக்கு அளிப்பது  குற்றங்கள் பெருகுவதற்கு எளிய வழியாக உள்ளது. மும்பை போன்ற நகரங்களில் கழுத்தில் தங்கம் அணிந்து வெளியில் நடமாடுகின்ற முறை ஏறக்குறைய 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முற்றிலுமாக கைவிடப்பட்டது.

மும்பை மற்றுமின்றி வடஇந்திய நகரங்களில் தங்க ஆபரணம் அணிந்துகொள்வதை வழக்கத்திலிருந்து நிறுத்தியதற்கு அடிப்படையான காரணங்கள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் திருடர்களின் ஆபத்தையும் கருத்தில் கொண்டே அவ்வாறு நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. வட இந்திய திருடர்களின் பார்வை தற்போது தமிழகத்தை முற்றுகையிட்டுள்ளது, உள்ளூர் திருடர்கள், வெளியூர் திருடர்கள் எல்லோரும் தமிழகத்தை குறி வைத்திருப்பது  துர்பாக்கியம். லஞ்சம் வாங்கிய பணத்தில் சேமித்த தங்க ஆபரணங்களும் ரொக்கமும் பறிபோனால் போலீசில் புகார் கொடுக்க யோசிப்பவர்கள் உண்டு. நேர்மையாக உழைத்து சேமித்த பணத்தில் சிறுக சிறுக சேமித்த தங்க ஆபரணம் மற்றும் ரொக்கம் பறிபோனால் எந்த அளவிற்கு பாதிக்கபடுவார்கள் என்பதை சொல்லி அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பதில்லை.

குடித்து கும்மாளம் அடிப்பதற்கு அடுத்தவரின் உடமைகளை கொள்ளையடித்து செல்லும் இளைஞர்கள் அதிக நாட்கள் நிம்மதியாக வாழ்ந்தனரா என்பதை பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டும். பொதுவான கருத்து: கொள்ளையடித்தவர் அதை வைத்து அதிக நாள் நிம்மதியுடன் வாழ இயலாது என்பது. ஒருமுறை திருடி அல்லது கொள்ளையடித்து அதை வைத்து சுகித்துவிட்டால் அப்பழக்கம் தொடரும் வாய்ப்பும் வந்துவிடுகிறது. பணம் எப்போதும் போதும் என்கின்ற மனநிலையை கொடுப்பதே இல்லை. அதிலும் உழைக்காமல் கிடைக்கின்ற பணத்தை செலவு செய்கின்ற வழிகளும் மிகவும் தரம் அற்றதாகவே இருக்கின்ற காரணத்தால் அதை கொண்டு வாழும் மனிதரின் தரமும் அவ்வாறே இருக்கும். அதன் முடிவு மட்டும் எப்படி தரமுடையதாக இருக்க முடியும். இன்றைய இளைஞர்களின் மனோபாவம் "கொஞ்சநாள் வாழ்ந்தாலும் சந்தோஷமா{குடியும் பெண்ணும்} இருந்து விட்டு சாகணும்" என்கின்ற மிகவும் "உயர்ந்த லட்சியம்" கொண்டவர்களாகவே இருக்கின்றனர். அதற்கேற்ற வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு கொலை கொள்ளை எதுவும் செய்யலாம் என்ற நம்பிக்கையூட்டும் திரைப்படங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வெளியிடபட்டுகொண்டு வருகிறது .......திரைப்படங்களை பார்த்துதான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்று கேட்காதீர்கள், முதல் பாதியில் எல்லாவித தீய செயலிலும் ஈடுபடும் ஒருவர் கடைசி சில காட்சிகளில் முற்றிலும் முரணான தீர்வுடன் முற்றுபெறும் திரைப்படங்கள் போதிக்கின்ற நல்ல செய்தியை எடுத்துக்கொண்டவர் காண்பவர்களில் எத்தனை பேராக இருக்கபோகிறது.





செவ்வாய், 9 ஜூலை, 2013

வெளிப்படையாக பேசுகிறேன்.......

"வெளிப்படையாக பேசுகிறேன்", "நான் ஒரு திறந்த புத்தகம்", சகஜமாக பழகும் குணம் என்று கூறும் பலர் அவற்றால் ஏற்ப்படப்போகும் நன்மை தீமைகளைப் பற்றி யோசிப்பது இல்லை. வெளிப்படையாக வாழ்வது என்பது மிகவும் அரிதான செயல் ஆனால் அது சில சமயங்களில் ஒரு துப்பாக்கியால் ஒன்றை குறி பார்த்து சுடுகின்ற போது அதன் உள்ளிருந்து வெளியேறும் குண்டுகள் நாம் குறி வைக்கின்ற இடத்தை நோக்கி மட்டும் சுடாமல் நமது மண்டை அல்லது மார்பை துளைக்கின்ற வகையில் உண்டாக்கப்படும் துப்பாக்கிக்கு சமமானது. திருமணத்திற்கு முன்னர் தனது பெற்றோருடன் மிகவும் அன்பாக வெளிப்படையாக வாழுகின்ற பழக்கத்தை உடையவர்கள் அப்பழக்கத்தை தான் நெருங்கி பழகுகின்ற அனைவரிடமும் தொடர்வது என்பது பல சமயங்களில் ஆபத்தான அல்லது இக்கட்டான சூழல்களை உருவாக்கி பின்னர் பிரச்சினைக்குள் சிக்கிவிட்டு அதிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு வழி அறியாமல் தற்கொலை, வீட்டை விட்டு வெளியேறுதல் போன்ற அதிகபட்ச பிரச்சினைகளை வருவித்துக் கொள்ளும் நிலை ஏற்ப்படும்.

குழந்தை பருவத்தில் இருந்தே சிலருக்கு எதையும் எல்லாரிடமும் பேசி செயல்படுதல் என்பது மிகவும் சிரமமான செயலாக இருக்கும், அவ்வாறான குணம் கொண்டவர் பிரச்சினைகள் அற்ற நிம்மதியான வாழ்க்கை வாழ இயலும் என்று கூறுவது கடினம். அவரது பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வுகளை எங்கே யாரிடம் சென்று பேசி அறிவது என்கின்ற குழப்பம் அதிகமாக காணப்படும், சமாளிக்க தெரியாமல் பல சமயங்களில் மனச்சோர்வு அடைந்து சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுங்கி விடுவார்கள். தனக்குத்தானே விலங்குகளை பூட்டிக்கொள்வதால் பல சந்தர்ப்பங்களில் மிகவும் சிறிய பிரச்சினைகளுக்கு கூட முடிவெடுக்க இயலாமல் தடுமாறி தயக்கம் காட்டுவர். நாளடைவில் ஒருவித இனம் தெரியாத பயம் அவருக்குள் குடியமர்த்தப்படும். யார் மீதும் நம்பிக்கை இல்லாத நிலையில் தான் தனித்து விடப்பட்டது போன்ற உணர்வுக்குள் அடிக்கடி சென்றுவிடுவார்கள்.

சிலர் கோடைவிடுமுறைக்கு அல்லது உறவினரின் திருமணம் என்று தாங்கள் குடும்பத்துடன் வெளியூர் பயணம் செல்ல இருப்பதை குறித்த மகிழ்ச்சியில் மிகவும் சத்தமாக தொலைபேசி, கைபேசி, கடைவீதி, பேருந்து நிறுத்தம், தொடர்வண்டி நிறுத்தம், என்று எங்கெயெல்லாம் ஆட்களை சந்திக்கின்றார்களோ அங்கே தங்களை மறந்து அவற்றை விவரித்து பேசுவார்கள். "பேஷ் பேஷ் ..இத இத இதத்தான் எதிர்பார்த்தேன்" என்று அதற்காகவே காத்து சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் "வல்லூருகள்" எரிவாயு சிலிண்டருடன் [நமக்கு மாதம் ஒரு எரிவாயு சிலிண்டெர் வாங்குவதற்கே திண்டாட்டம் இவர்களுக்கு BLOCKல எவ்வளவு பணம் வேண்டுமென்றாலும் கொடுத்து வாங்கிவிடுவார்களோ அல்லது அதையும் திருடுவார்களோ ] ஆட்கள் இல்லாத வீட்டிற்கு விருந்தாளியாக வந்திறங்கி தக்க சமயம் பார்த்து வீட்டின் பூட்டை உடைத்து சேமித்து வைத்த பணம் நகை எல்லாவற்றையும் அள்ளிக்கொண்டு செல்லும்.

முன்பெல்லாம் ஒரு வீட்டில் திருடு அல்லது கொலை சம்பவம் என்றால் முதலில் அவ்வீட்டின் வேலைக்காரர்களை அடுத்தது காரோட்டியை சந்தேகப்பட்டு கைது செய்வார்கள், தற்போது கொள்ளையர்களை பிடிக்க இயலாமல் அடுத்தடுத்து அச்செயல்கள் தொடர்கதையாகி வருகிறது இதற்க்கு காரணம் எங்கே யாரிடம் எவ்வளவு நகை மற்றும் ரொக்கம் கையிருப்பு இருக்கிறது என்பதை திட்டமிட்டு அறிந்து கொள்ளை அடிக்கின்றனர். அதே போன்று சிறுவர்களை பாலியல் வன்கொடுமை செய்வதும் அதிகரித்து வருகின்ற இன்னொரு ஆபத்து, சிறுவர்கள் மட்டும் என்றில்லாமல் பெண்களும் கல்லூரியில் பள்ளியில் படிக்கின்ற வயதுவந்தவர்களும் இத்தகைய கொடுமைக்கு ஆளாக காரணம் எங்கே யாரிடம் இத்தகைய வன்முறை செயலுக்கான ஆபத்து காத்திருக்கிறது என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்ள இயலாததும், அதிக அளவில் பெண்கள் குழந்தைகள் பள்ளி கல்லூரி வேலை என்று வெளியே செல்லுகின்ற சூழல் அதிகரித்திருப்பதும்தான். பாலியல் வன்கொடுமை செய்பவர் பெரும்பாலும் குடிப்பழக்கம் உடையவர்களாக இருப்பதும் இன்னொரு காரணம்.

வெளிப்படையாக பேசி பழகுவதில் தனக்கும் பிறருக்கும் எவ்விதத்திலும் ஆபத்து ஏற்பட வாய்ப்பு கொடுக்காமல் கவனம் செலுத்துவது முக்கியமானது. வெளிப்படையாக பேசுகிறேன் என்று நினைத்துக்கொண்டு பிறரை புண்படுத்தும் வார்த்தைகளால் விமரிசிப்பது கேலி கிண்டல் செய்வது என்பது தவறு என்று அறிந்தும் செய்வது ஒருநாள் ஆபத்தை உருவாக்கும். கணவனிடம் மனைவியும் மனைவியிடம் கணவனும் மிகவும் வெளிப்படை என்பதை உணர்த்துவதற்காக சொல்லும் பல உண்மைகள் அல்லது பொய்கள் வாழ்க்கையில் நிச்சயம் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும். மனைவிக்கு உண்மையானவனாக இருக்கிறேன் பேர்வழி என்று பலர் திருமணத்திற்க்கு பின்னர் தங்கள் பெற்றோர் உடன் பிறந்தவர்கள் நண்பர்களுடன் வைத்திருந்த அன்னியோன்னியத்தை விட்டுவிடுவார்கள், அது மிகவும் கொடுமையானது. உண்மையாகவே சில மனைவிகள் அவ்வாறு கணவனை தடுத்தாள்வதும் உண்டு. பல கணவர்கள் மனைவியை சாக்காக வைத்து ஏனையோரிடமிருந்து விலகிவிடுவதும் உண்டு. அவ்வாறு விலகுவதால் பழியை சுமப்பது மனைவிகளாக இருப்பதுண்டு.

ஏதேனும் பிரச்சினை என்று வந்துவிட்டால் பெற்றோரிடமோ, உறவினர்களிடமோ நண்பர்களிடமோ தனது மனைவியை தூது அனுப்பி அதன் மூலம் உதவி பெற்றுவிட முயற்சி செய்யும் கணவர்கள் உண்டு. இப்படிப்பட்ட கணவர்களிடம் மனைவியாக வாழும் பெண்கள் புத்திசாலிகளாக இருப்பார்களேயானால் கணவர் அதிஷ்டகாரர்தான். இல்லையென்றால் பிரச்சினை தீர்கின்ற வழி அறியாமல் தற்கொலை முயற்சி செய்யும் நபர்களும் உண்டு. வாழ்க்கை என்பது பிரச்சினைகள் அற்றதாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். பல சமயங்களில் நாமே நமது பிரச்சினைகளுக்கு காரணமாகிவிடுகின்ற நிலை ஏற்ப்படுகிறது, அது பரிதாபத்திற்குரியது. எங்கே எப்படி பிரச்சினை உருவாகிறது என்பதை நிதானிக்க தவறிவிடுகின்ற காரணத்தினால் சிறிய பிரச்சினையாக இருந்தால் கூட அதை சமாளிக்க வழி கிடைக்காமல் போவதுண்டு. தானத்தில் மிக சிறந்தது நிதானம் மட்டுமே. சிலருக்கு பிரச்சினைகள் அவர்களை தேடிக்கொண்டு வரும், சிலர் பிரச்சினைகளை தேடிக்கொண்டு போவார்கள்.

தவிர்ப்பது அல்லது சமாளிப்பதற்கு புத்திசாலியாக, சாமர்த்தியமாக, விவரமானவராக இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்று வலியுறுத்தப்படுவதை விட; பிரச்சினைகளை கண்டு பயந்து நடுங்காமல், கோழையாக இல்லாமல் வருவதை எதிர்கொள்ளும் தன்னம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை பழக்கப்படுத்தி கொள்வது சிறந்த முறை என நான் கருதுகிறேன்.





வெள்ளி, 5 ஜூலை, 2013

சமுதாய முன்னேற்றம்

இரண்டும் கெட்ட நிலை:

 இந்நிலையில் ஒரு தனிமனிதனோ, சமுதாயமோ, நாடோ எதுவானாலும் இடையூறுகளை இழப்புகளை மற்றும் குழப்பமான முடிவுகளை கொண்ட நடைமுறையில் இயங்கும் நிலை. தற்போது இந்திய நாட்டின் பொருளாதாரம், நாகரீகம் போன்ற மிக முக்கியமான துறைகள் இரண்டும் கெட்ட நிலையில்  உள்ளது, சமுதாயத்தில் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் படிப்பிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் விளைவு வருடாவருடம் மாணவர்களின் தேர்ச்சி அதிகரித்து கொண்டிருப்பினும் அதன் ஒட்டு மொத்த அடிப்படை நோக்கம் பொருளாதார மேம்பாட்டை மட்டுமே சார்ந்திருக்கிறது. நாகரீகம், சமுதாய முன்னேற்றம் என்பது பொருளாதாரத்தை உயர்த்தி கொள்வது   மட்டுமே என்ற உறுதியுடன், உணர்வுடன் கல்வி கற்க ஆர்வம் காட்டும் மக்கள் கொண்ட சமுதாயமாக இன்றைய நிலை காணப்படுகிறது. கல்வி கற்ப்பது சமுதாயத்தில் எந்த மாற்றங்களை ஏற்ப்படுத்தி இருக்கிறது என்று கணக்கெடுப்பு செய்யினும் நடை, உடை, பொருளாதார மாற்றங்கள் என்று மட்டுமே காண முடிகிறது.

சமுதாய சீர்திருத்தம் என்பது கல்வி கற்றதால் ஏற்பட்டதா என்றால் இல்லை என்பதே விடை. சுகாதாரம், பொது இடங்கள் மற்றும் கழிவறைகளை பயன்படுத்தும் முறைகள், தனி மனித ஒழுக்கம் கல்வியறிவினால் மேம்பாடு அடைந்துவிட்டதா என்றால் இல்லை. கல்வி என்பது இந்தியாவை பொருத்தமட்டில் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை மேம்படுத்தும் கருவி என்பது யாவரும் ஏற்றுக்கொண்ட ஒன்றாக மட்டும் உள்ளது. ஆதிகாலத்தில் ஏற்ப்படுத்தபட்ட சாதி குறிப்பிட்ட தொழில் சார்ந்ததாக உண்டாக்கப்பட்ட  வரலாற்றை கல்வி நமக்கு விளக்கி கூறினாலும், படித்தவர்கள் தங்களது சுய லாபத்திற்காக, வேறு பலர் சுய கவுரவத்திற்காக ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து மக்களிடையே வீணான கலவரங்களை உண்டாக்கி தேவையற்ற கிளர்ச்சி செய்வதன் மூலம் மக்களை திசை திருப்புகின்றனர். படித்தவர், கல்வியறிவை உடையவர் செய்கின்ற செயல்கள் இவை என்றால் கல்வி கற்பதன் பொருள் என்ன? படித்து பட்டம் பெற்றவர் என்ற பெருமைக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு மட்டும் கல்வியை உபயோகப்படுத்தி கொள்ளும் சமுதாயம் முன்னேறிய அல்லது முன்னேறுகின்ற சமுதாயமாக எப்படி இருக்க முடியும்?

இப்படிப்பட்ட சமுதாயம் நாகரீகம் அடைந்ததாக கருத முடியுமா? ஒருபுறம் கல்வி என்றால் என்னவென்று அறியாத பாமர மக்கள், மற்றொருபுறம் படித்து பட்டம் வாங்கிய பாமர கூட்டம். இவர்களை உள்ளடக்கிய நாடு இரண்டும் கெட்டான்கள் நிறைந்த நாடு. இங்கு சுரண்டல், கொலைகாரர், கொள்ளையர், சாதி மத வெறியர்கள் நிறைந்து கிடக்கும் பூமியில் செழிப்பு, சமாதானம், அமைதி, முன்னேற்றம் என்ற வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் தேடுவது முட்டாள்தனம். இப்போதைய இந்தியாவில் மலிவாக எங்கும் எதிலும் காண முடிவது அக்கிரமம், அயோக்கியத்தனம். யாரையும் எதையும் நம்பி ஏமாந்துவிடாமல் பாதுகாத்து கொள்வதற்கு என்று தனி திறமையை வளர்த்து கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்ததில் வாழுகின்ற சூழல். முற்காலத்தில் ஒரு வழக்கச்சொல் இருந்தது "அவன்(ர்) (ள்) படிச்சவர்; நாலும் அறிந்த நல்லவர்" என்பது. ஆனால் அந்த வழக்கச்சொல் தற்காலத்தில் "நாலும் அறிந்த அயோக்கியன்" என்று முற்றிலும் தலைகீழான மாற்றமடைந்து நாட்டை முன்னேற்றம், நாகரீகம் என்ற பாதையில் வீர நடை போட செய்து வருகிறது.


வெள்ளி, 28 ஜூன், 2013

அதிமேதாவிகள்

உலகமும் அதில் உள்ள அனைத்தும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்பது மனிதர்களின் "உயர்ந்த" நோக்கமாக இருப்பதை நம்மால் எங்கும் எதிலும் வெளிப்படையாகவே காண முடிகிறது. மனிதனின் சுயநலம் எந்த அளவிற்கு தலைவிரித்தாடுகிறது என்பதற்கு பல உதாரணங்களை கூறலாம். மண்ணில் கிடைக்கின்ற அத்தனை பொருளுக்கும் {பொன், நிலக்கரி, கனிமங்கள், டீசல், மரங்கள், கனிகள் தானியங்கள் இன்னும் நிறைய} உரிமையை தானே தங்களுக்கென்று எடுத்துக்கொண்டு அதற்க்கு விலை நிர்ணயம் செய்து அதில் கிடைக்கின்ற லாபத்தை தனக்கே சொந்தமாக்கி ஏகபோக வாழ்க்கை வாழும் நாடுகளையும் தனிமனிதர்களையும் சுமக்கின்ற பூமி எத்தனை காலத்திற்கு  விட்டு கொடுத்து பொருமையாக காத்து கிடக்கும்?

இயற்க்கை கொடுக்கின்ற அடிநீர், மழை, காற்று, அனைத்தும் தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்று உரிமையாக்கி  மனிதர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் அநியாயம் அக்கிரமங்களின் உச்சத்தின் மீது நின்று நடமாடி கொண்டிருக்கும் மனிதர்களை எத்தனை காலம் பூமி தன் மீது சுமந்து கொண்டு நிற்கும்? உலகத்தில் விளைகின்ற அனைத்தையும் அனுபவிக்க மற்றும் உண்பதற்கு, குடிப்பதற்கு, சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கு, உறங்குவதற்கு நிபந்தனை விதிக்க, தனது உடமையாக்கிகொள்ள மனிதனுக்கு உரிமை யார் கொடுத்தது. உலகமும் அதில் உள்ள அனைத்தும் மனிதனுக்காக மட்டும் உற்பத்தியாகவில்லை என்பதை 20ம் நூற்றாண்டில் வாழும் மனிதர்கள் என்று கூறப்படும் சுயநல ஜந்துக்கள் உணரப்போவதில்லை என்பதை திட்டவட்டமாக அறிந்து கொண்ட இயற்க்கை இனி பொறுமை காக்கப்போவதில்லை.

சமுத்திரமும் அதில் கிடைக்கும் அனைத்தையும் தங்களுக்கென்று சுரண்டிக்கொண்டு பற்றாக்குறைக்கு  எல்லை  போராட்டம் செய்து ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டிருக்கும் சுயநலம் மிகுந்த மனித ஜென்மங்களுக்கு இறக்கம் காட்டியது போதும் என்று சலித்து விட்டது. இனி கடல் அமைதி காக்கப்போவதில்லை.

நீர், காற்று நெருப்பு மூன்று இயற்கையையும் ஒரு காலத்தில் மனிதன் கடவுளாக நினைத்து வணங்கி வந்தது அவை கோபமடைந்தால் மனிதர்களை துவம்சம் செய்யும் மாபெரும் சக்திகள் என்பதை கண்டும் கேட்டும் அறிந்திருந்த காரணமும் ஒன்று. ஆனால் தற்காலத்தில் வாழும் மனிதர்களுக்கு இவற்றைப்பற்றிய அக்கறை இல்லை, ஏனெனில் அறிவியல் வளர்ச்சி மூலம் பலவித கருவிகளை கண்டுபிடித்துவிட்டோம் என்று பேருஉவகை கொண்டு இருமாந்திருக்கின்றனர். கருவிகளைக்கொண்டு இயற்க்கை சீற்றங்களை ஓரளவிற்கு மட்டும் முன்னறிய இயலுமே தவிர அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க இயலுமா என்பதையும் நினைவில் கொள்வதன் அவசியத்தை மறந்து விட்டனர். 

அவர்களுக்கு நினைவுபடுத்தவே சுனாமி, பூமியதிர்ச்சி, நிலச்சரிவு, பெருவெள்ளம், காட்டுத்தீ எல்லாம் ஆங்காங்கே அடிக்கடி ஏற்ப்படுகிறது. ஆனால் "அறிவியலை தெய்வமாக கொண்டிருக்கும் அறிவுஜீவிகள்" என்ன சொல்வார்கள் என்றால் இவைகள் எல்லாம் இயற்கையாக உருவாகின்றவைகள்தான், இதற்கும் மனித சுயநலத்திற்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை என்பர். என்றைக்கு மனிதன் தன்னை "அதிமேதாவிகள்" என்று நம்ப ஆரம்பித்தார்களோ அன்றைக்கு துவங்கியது "சுயநலம்". அதன் முடிவு அழிவு ஒன்றே.

இயற்கையோடு மனிதனால் போராடி வெற்றிகொள்ள இயலுமா? பாவத்தை போக்கிக்கொள்ள நதியில் நீராடுவர், தீயில் யாகம் வளர்ப்பார், மண்மீது பூஜைகள் நடத்துவார். பாவம் என்கின்ற மனித தவறுகளை களைவதற்கு மண், நீர், தீ தேவை. காற்று இவற்றின் சூட்சும தேவன். மனிதனைவிட மிகப்பெரியது இயற்க்கை என்பதை அறிந்திருந்தும் "ஆசை" என்னும் வினோத நோயினால் வெந்துபோகிறது அவனது சிலகால வாழ்க்கை. சிலர் நூறாண்டுகளுக்கும் அதிகமாக வாழ்ந்துவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் அளவற்ற உடமைகளை சேமிப்பதை காணும் இயற்க்கை அவனை கண்டு தன்னுள் பரிதாபம்கொள்கிறது. எத்தனை தலைமுறைகளுக்கு உடமைகளை சேமித்தாலும் அத்தனை தலைமுறையினரும் அவற்றை அனுபவித்தனரா என்றறிய சேமித்தவர் உயிருடன் திரும்பி வந்து காணப்போவதில்லை.

சேமித்து வைக்கும் உடமைகளால் தனது தலைமுறையினருக்கு என்னென்ன பாதிப்புகள் ஏற்ப்பட்டது என்பதும் அவரறிய போவதில்லை. ஒருவன் தான் நட்டு சென்ற மரங்கள் வாழுகின்ற நீடித்த ஆயுசு நாட்களை கூட அவனால் வாழய இயலவில்லை. மனிதனுக்கு மனிதனாக பிறந்ததின் சிறப்பு என்ன (தானறிதல்) அதன் நோக்கம் அறிய முயலும் முயற்சி வென்றதா என்றால் இல்லை. அல்லது வாழுகின்ற நாளுக்கு போதுமான உணவு உடை இருப்பிடம் மட்டும் போதுமென்று வாழதல் தவறென்ற எண்ணம் எப்படி தோன்றுகிறது. உடமைகளை அதிகரிக்க விரும்பினால் அதற்கு களவும், சதிசெயல்களும் முதலீடு இல்லாமல் நேர்மையாக சத்தியமாக கோடிகளை உடைமையாக்கும் வழி உண்டா என்று ஆராய்ந்து எது சரி எது தவறு என்பதை உணர்ந்த பின்னரும் "ஆசை" விடாமல் ஆட்கொள்வது எதனால்?.

இவைகளை பூமியில் வாழுகின்ற வேறு எந்த உயிரினமும் செய்வதில்லையே, இயற்க்கைக்கு முரணாக செயல்படுபவன் 20ஆம் நூற்றாண்டில், அறிவியல் முன்னேற்றத்தில் வாழும் மனிதர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் இனம் மட்டுமே செய்வது எதனால்? அறியாமையினாலா? கற்றறிந்த பேரறிவு கொண்ட மனிதர்கள் நிறைந்து கொண்டு இருப்பதாக கூறப்படுகின்ற இன்றைய உலகில் "அறியாமை" என்பது இன்னும் முற்றிலும் களையப்படவில்லையா? உடமைகளை அளவிற்கு அதிகமாக சேமிப்பவர்கள் அனைவரும் கற்றறியாத பேதைகளா? அல்லது அளவற்ற ஆசைகளுக்கு அடிமையானவர்களா? அவரவர் நெஞ்சை தொட்டு சோதிக்க தோன்றுவது இல்லையென்றால், அவனை எப்படி "கற்றறிந்த மனிதன்" என்று கூறிக்கொள்ள இயலும்?

இல்லை என்பது பதில் என்றால் எப்போது மனிதர்கள் இயற்கையுடன் ஒன்றி வாழப்போகின்றனர்? காடுகளை அழித்து அடுக்குமாடிகளை கட்டிக்கொண்டு, விலங்குகள் வாழும் காடுகளுக்குள் வாகனங்களை ஓட்டிச்சென்று, மரங்களை வெட்டி சாய்க்கும் ஒலி உயர்ந்த  உபகரணங்களுடன் நுழையும் மனிதர்களை "தாங்கள் வாழுகின்ற பகுதிகளுக்குள் நுழைந்து தங்களது வாழ்வை சீர்குலைக்காதீர்கள்" என்று விலங்குகள் யாரிடம் சென்று முறையிடும்? மனிதர்கள் வாழும் பகுதிக்குள் விலங்குகள் நுழைந்துவிட்டால் அவற்றை தாக்கி கொல்லும் மனித கூட்டத்தை யார் தட்டி கேட்பது? அவர்களை  யார் தண்டிக்கப்போவது? பூமி என்பது மனிதனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்ற உரிமையை இவர்களுக்கு கொடுத்தது யார்?

புதன், 19 ஜூன், 2013

ரத்தம் உரிஞ்சும் அட்டைகள்

பொதுவாக ஒரு கருத்து சொல்லப்படுவதுண்டு, விளம்பரம் செய்யப்படுகின்ற பொருட்கள் தரமற்றவை என்று, பல தரம் மிக்க பொருட்கள் விளம்பரம் இல்லாமல் வீணாவதும் உண்டு. இதற்க்கு காரணம் விளம்பரம் செய்கின்றவர்கள் வியாபார நோக்கத்தில் மட்டுமே செய்கின்றனர். தர கட்டுப்பாடு என்பது பெயரளவில் இருப்பதும் எவ்விதத்திலும் மக்களுக்கு உபயோகம் இருந்ததாக இதுவரையில் தெரியவில்லை. உணவு பொருட்கள் முதல் ஏனைய வீட்டு உபயோக பொருட்கள், மின் இயந்திரங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் அவற்றின் தரம் என்ன என்பது கேள்வி. தரமற்ற பொருள் குறைவான விலையில் கிடைக்கும் என்று நினைத்தால் அது சீனாவில் உருவாக்கப்பட்டவை என்பது வெளிப்படையான உண்மை. அதற்கடுத்த நிலையில் ஆனால் எப்போதும் நிரந்தர முதலிடத்தில் இருக்கும் தரமற்ற பொருட்களை உருவாக்கி விற்பனை செய்வதில் முதலிடம் டெல்லி மற்றும் மும்பையில் உருவாக்கப்படும் பொருட்கள்.

மும்பையில் கிடைக்கும் பல பொருட்களில் Made in USA என்று இருக்கும். 'அட பரவாயில்லையே அமெரிக்காவில் செய்யப்பட்ட பொருள் இந்தியாவிலேயே கிடைக்கின்றதே' என்று ஏமாந்து வாங்கி செல்லும் விடயம் அறியாத புதியவர்கள் நிறைய உண்டு. அதைவிட அதிரடியான செய்தி மும்பையில் திருடிய பொருட்களை விற்க  தனியாக ஒரு அங்காடி தெரு உண்டு. இதெல்லாம் இந்தியாவில் மட்டும்தான் சாத்தியம் என்று நினைப்பவர்களுக்கு இன்னுமொரு செய்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு தப்பி செல்லும் 'நம்ம ஊர் கில்லாடிகள்' ஒன்றிணைந்து செல்லுமிடமெல்லாம் சிறப்பு செய்வதை துபாய், ஓமன் போன்ற வளைகுடா நாடுகளிலும் 'திருட்டு அங்காடி தெரு'க்களை உருவாக்கியுள்ளதை சொல்லி பெருமை அடைவதற்கு பதிவுலகம் கூட சரியான இடம் என்று தோன்றுகிறது.

சென்னையில் பழைய மூர் மார்கெட் என்று ஒன்று இருந்தது அங்கே திருட்டு பொருட்கள் மட்டுமல்லாது வறுமையில் வேறு வழியின்றி யாருக்கும் தெரியாமல் அவசரத்திற்கு விற்று விட்ட பலவித பொருட்களை விற்ப்பனைக்கு வைத்திருப்பதை பார்க்க முடிந்தது. இப்போது அந்த மூர் மார்கெட் சுத்தமாக இல்லாமல் போனது அங்கே தற்போது தொடர்வண்டி நிலையம் அமைக்கப்பட்டு காட்சிகள் முற்றிலுமாக மாறி விட்டது. அதிக பணம் கொடுத்து விலைக்கு வாங்கும் பொருட்கள் அத்தனையும் வாங்கிய விலைக்கு நிகரானதா என்பது அவற்றை உபயோகிக்கும் காலத்தில் மட்டுமே தெரிந்து கொள்ளமுடிகிறது. போலிகள் எங்கும் எதிலும் நிறைந்து  அதற்கிடையே அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தரம் மிக்கவை தென்படுவதை காணுகின்ற வாய்ப்பு மட்டுமே பெருகிவருகிறது.

அதிக பிரயாசப்பட்டு குறைவான ஆதாயம் கிடைத்தால் போதும் என்று திருப்தியடைந்த காலம் மாறி; ஒரு கைபேசியை விலை கொடுத்து வாங்கியாக வேண்டும் என்பதற்காக தான் பெற்ற குழந்தையை ரூபாய் 1,500 க்கு விற்கும் பெண்கள் தமிழகத்தில் உள்ள செய்தியை காணுகின்றபோது இன்றைக்கு மக்களுக்கு பொருட்களின் மீதான மோகம் எந்த அளவிற்கு உயர்ந்து நிற்கிறது என்பது புரிகிறது. இதில் விளம்பரத்தை நம்பி எத்தனை பொருட்கள் வாங்கப்படுகிறது என்பது பற்றிய கணக்கெடுப்பு விவரம் அறிய முடியவில்லை. மேலை நாடுகளைப்போல நமது நாட்டிலும் உணவு மற்றும் இதர அத்தியாவசிய பொருட்களின் மீதான தரக் கட்டுப்பாடுகள் நிர்ணயம் செய்த பின்னர் அவற்றை வாங்கும் தனிமனிதன் அவற்றைப்பற்றி அறியும் வழி செய்தல் மிகவும் அவசியம் என்று நான் நினைக்கின்றேன்.

தரமற்ற பொருட்களை விற்கும் அல்லது தயாரிக்கும் நிறுவனங்களை அரசு முடக்க வேண்டும். விளம்பரங்களுக்கு கூட தரம் மிக்க பொருட்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். மது அருந்தும் கீழ் தட்டு மக்கள் விளம்பரங்களில் காண்பிக்கப்படும் எச்சரிக்கைகளை அறிந்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகம். உடல் நலத்தை பாதிக்கும் மது வகைகளை விற்ப்பனைக்கு அனுமதிப்பதை முழுவதுமாக கட்டுபடுத்துவது மட்டுமே திருடு, சங்கிலி பறிப்பது, வழிப்பறி, பாலியல் வன்கொடுமை போன்ற குற்றங்கள் குறைக்க வழி வகுக்கும். குடித்துவிட்டு வாகனத்தை ஓட்டுபவர்கள் அதிகரித்து அதனால் ஏற்ப்படும் சாலை விபத்துகள் ஏராளம். தினமும சாலை விபத்துக்களில் மரணமடைபவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. மனிதனை விட மனிதனால் உருவாக்கப்படுகின்ற ஏனைய பொருட்களின் மதிப்பு அதிகரித்து வருவது என்பது தாம் உட்கார்ந்திருக்கும் மரத்தின் கிளையை நாமே வெட்டிகொண்டிருப்பது போன்றது என்பதை அறியாமல் செய்கிறோமா தெரிந்தே செய்கிறோமா என்பது விளங்கவில்லை.





செவ்வாய், 18 ஜூன், 2013

எல்லோரும் கொண்டாடுவோம்

அப்பாக்கள் தினம் அம்மாக்கள் தினம் என்று முக்கிய உறவுகளுக்கான தினத்தைப் பற்றி ஏற்கனவே பதிவு எழுதி இருக்கிறேன், தாத்தாக்கள் தினம் பாட்டி தினம் என்றோ அல்லது மைத்துனி தினம் மாமனார் தினம் என்கின்ற ஒரு தினம் இதுவரையில் இல்லை என்பதிலிருந்து அம்மாவும் அப்பாவும் உறவுகளில் மிகவும் முக்கியஸ்த்தர்கள் என்பது தெரிகிறது. இப்படிப்பட்ட "தின" அனுசரிப்பு என்பது மேலை நாடுகளுக்கு அவசியமானது என்பதால் அவர்கள் அவ்வாறு ஒரு குறிப்பிட்ட தினங்களை உறவுகளுக்கென்று ஒதுக்கி கொண்டாடி வருவது என்பது சாதாரணமான விடயம். அதிலும் கூட எத்தனை பேருக்கு தங்கள் அப்பாக்களை யார் என்பது தெரிந்திருக்க முடியும் என்பதும், அவர்களது அம்மாக்கள் தற்போது எந்த அப்பாவுடன் வாழ்ந்து வருகிறார் என்பதை அறிந்திருக்கின்றனரா என்பதும் கூட கேள்விக்குரியது. அங்குள்ள வாழ்க்கை முறையில் அவ்வாறு வாழ்வது என்பது யதார்த்தம். அதனால் அவர்கள் குறிப்பிட்ட நாளை அப்பா அம்மாவிற்கென்று ஒதுக்கி அவர்களுடன் அந்நாளை கொண்டாடுவதில் வியப்பில்லை.

இந்தியாவின் சமுதாய முறைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட தினத்தை ஒதுக்கி பெற்றோரை மகிழ்விக்க அல்லது வாழ்த்து கூற வேண்டிய நிலை அவசியம் இல்லை, இந்தியாவிலும் நிலை மாறிக்கொண்டிருக்கிறது, முதியோர் இல்லங்களில் வாழும் பெற்றோர்களுக்கு 'கடனே' என்று மாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை செலுத்திவிட்டு 'கெழம் எப்போ மண்டைய போடப்போகுதோ' என்று அலுத்துக்கொள்ளும் பிள்ளைகளுக்கு நிச்சயம் பெற்றோரை கொண்டாதுவதற்கு என்று ஒரு குறிப்பிட்ட தினம் அவசியம்தான். முதிர் வயதான பெற்றோரை கவனிக்காத பிள்ளைகளுக்கு தண்டனை கொடுக்கின்ற சட்டம் அவசியப்படுகின்ற காலம் இது. என்றிருக்க அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் வாழ்த்து சொல்ல, ஒரு குறிப்பிட்ட தினத்திலாவது அவர்களை மகிழ்விக்க விரும்பும் நல் உள்ளங்கள் இருப்பின் முப்போகம் விளையும் பூமியும், "பெய்" என்றால் உடனே பெய்யும் மழையும் நமக்கு கிடைத்திருக்குமே.

'யார் இவர்களை பெற்றுக்கொள்ள சொன்னது' என்றும், 'இவர்கள் என்ன என்னை ஓ ஹோ என்றா வளர்த்தார்கள் நான் இவர்களை வைத்து பராமரிப்பதற்கு', என்றெல்லாம் வாய்க்கு வந்தபடி பெற்றோரை ஏசுகின்ற பிள்ளைகளும் 'இவனை பெற்றதற்கு கல்லையோ மண்ணையோ பெற்றிருக்கலாமே' என்று வேதனை செந்நீர் விடுகின்ற பெற்றோரை அல்லவா பெரும்பாலும் காண முடிகிறது. அப்படியே நல்மனம் கொண்ட பிள்ளைகளை பெற்று வளர்த்துவிட்டாலும் திருமணம் என்கின்ற பெயரில் விலை போகும் பிள்ளைகள், மனைவியின் நிரந்தர அடிமைகளாகி கைகளுக்கும் வாய்க்கும் விலங்கு பூட்டப்பட்டு கைதிகளாய் கிடக்கின்ற குடும்பங்களில் அப்பாக்கள் தினம் அம்மாக்கள் தினம் என்று ஒன்று இருக்கின்ற செய்தி காற்று வழியாக கூட உள்ளே நுழைகின்ற வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்பது கேள்வியல்லவா.

பெற்றோரை கொண்டாட வேண்டும் குறிப்பிட்ட ஒரு நாளில் மட்டுமல்ல, நாம் வாழுகின்ற ஒவ்வொரு நிமிடமும், கடவுளுக்கு கொடுக்கின்ற மரியாதையில் ஒரு பகுதியாவது பெற்றோருக்கு செலுத்துவதற்கு முயற்சிக்க வேண்டாமா, பெற்றோர் கண் கண்ட தெய்வங்கள் என்று வேதங்களும் நூல்களும் கூறுகிறதல்லவா. யார் யாருக்கோ, ஊர் மெச்சிக்கொள்ள உபகாரம் செய்வதை விட, விதவிதமான தான தருமங்கள் செய்வதிலும் அன்னை தந்தையை உபசரிப்பது மட்டுமே உயர்ந்த உபகாரம். 'பெற்றோர் எனக்கு என்ன செய்துவிட்டார்கள்' என்று எண்ணி அதற்க்கு பதில் செய்வது மூடத்தனம், அவர்களால் எனக்கு செய்ய இயலாமல் போனவற்றை அல்லது எனக்கு இயன்ற உபகாரத்தை லாப நட்ட கணக்கு பாராமல் அவர்களுக்கு செய்வதில் அன்றோ புண்ணியம் கிடைக்கின்றது. ஆயிரம் கோவிலுக்கு சென்று காணிக்கை கொடுத்து பூஜைகள் செய்தாலும் கிடைக்காத ஆசீர் கிடைப்பது அருகில் இருக்கும் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் செய்யும் உபசாரத்தால் மட்டுமே.

பல நீதி நூல்கள் இவற்றை விலாவரியாக நமக்கு கொடுத்திருப்பினும் அவற்றையும் குப்பையாக எண்ணுகின்ற மனிதன்  நிம்மதியுடன் சகல பாக்கியங்களுடன் தனது வாழ்நாளின் இறுதி வரையில் வாழ்வது அரிது. எத்தனை சாதித்தாலும் அவரது வாழ்க்கை வீழ்ச்சியுறுவது நிச்சயம்.

திங்கள், 3 ஜூன், 2013

என்றென்றும் வாழ்த்துக்கள்.


கலைஞருக்கு வாழ்த்து கூறும் வயது எனக்கு இல்லை, ஆனால் மூத்த தமிழனுக்கு, பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழும் மனிதரின் ஆசீர் பெறவே மனம் விழைகிறது. மூத்த குடிமகன் என்கின்ற முறையில் பட்டம் பதவிகளை தாண்டி அவர் மீது மரியாதை பெருகுகிறது. அரசியலையும் தமிழையும் 90 ஆண்டுகள் சுவாசிக்கும் பெருமகன் என்ற உவகை ஏற்ப்படுகிறது. அரசியலை சாதி  மத இன மொழி வேறுபாடுகளின்றி கற்றறிந்த அவரது ஆசான்கள், அறிஞர்களிடம் "பண்பு மிக்க அரசியல்" பாடம் கற்றறிந்த அரசியல் நாகரீகம் அறிந்த பண்பாளர்.  90 வயது என்ன 100 தாண்டினாலும் தகும். இந்தியாவிலேயே 20ஆம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற மனிதர்களுள் ஒருவர்.

 "அவர் எனக்கு என்ன செய்துவிட்டார் என்று நான் அவரை புகழ் பாடுவதற்கு" என்று கணக்கு பார்க்கின்ற காலத்தில்; கை காசு கொடுத்து வாங்குகின்ற அத்தனை பொருளுக்கும் ஏதேனும் இலவசம்  கிடைக்குமா அங்கு சென்று அப்பொருளை வாங்கலாம் என்று அலை என மோதும் சன வெள்ளத்தில், மனிதனின் தராதரம் அறிய விழைவோர் எத்தனைப் பேர். பகுத்தறிவு என்றாலே நாத்திகன் என்கின்ற அர்த்தம் வைத்து மொத்தமாக உதறிவிடும் யோக்கியர்கள், உதறிவிடுவது பண்பையும் பகுத்தறிவையும் மட்டுமேயன்றி கலைஞரை அல்லவென்பதை கூட அறியா பாமரர்கள். அடிக்கடி கலைஞர் கூறும் "அற்ற குளத்து அறுநீர் பறவை"கள் ஆயிரமாயிரம் இருக்கலாம் "தம்பி உடையான் படைக்கு அஞ்சான்" என்று அன்று முதல் இன்றுவரை அறிஞர் அண்ணாவின் தம்பியாக வாழ்ந்து வரும் ஒப்பற்ற தலைவர் கலைஞர்.

யார் தூற்றினாலும் யார் போற்றினாலும் கலைஞரின் அரசியல் நுண்ணறிவும் சாதுர்யமும் பண்பும் அவரையன்றி வேறொருவர் தமிழகத்தில் இன்றைக்கு இல்லை என்பது மாற்ற முடியாத உண்மை.  இன்றைக்கு "அரசியல்" என்றாலே "எதிரி" என்ற பொருள் மா(ற்)றி எங்கும் வன்மம் நஞ்சாக பரவி கிடக்கும் காலத்திலும் தனது பண்பை ஒருநாளும் மாற்றிகொள்ளாத பண்பாளர். அவரது வயதுக்கும் அனுபவத்திற்கும் மாறாத தமிழ் பற்றிற்கும் என்றென்றும் வாழ்த்துக்கள்.

                                              ************